dagboek-van-de-redactie-vietnam

Dagboek van de redactie: de gastvrijheid van Vietnam

Hué, Vietnam – 19 november 2015. Ando en ik waren zo’n 2 weken op weg in onze reis door Zuidoost Azië, toen we een hele bijzondere dag beleefden die ons tot vandaag altijd is bijgebleven. Een typisch voorbeeld van de Aziatische gastvrijheid, in het bijzonder de Vietnamese gastvrijheid. Herinneringen vervagen naarmate de tijd vordert, je vergeet soms wat er gezegd is op bepaalde momenten, maar je vergeet nooit wat voor gevoel iemand je gaf. Vandaag geef ik jullie een kijkje in mijn dagboek van drie jaar terug.

“Vandaag hebben we bij een Vietnamese familie geluncht. Het was niet zo gepland, maar het was de beste lunch tot nu toe. We zijn op dit moment in Hué als tussenstop. De afstand tussen Hanoi en Hoi An vonden we te groot om in één keer af te leggen, en niets tussendoor te zien. Het is een historisch stadje aan de kust, dus dan maar even een strandje pakken, toch? We hadden ook honger, dus onderweg naar het strand stopte we om een etenstentje te zoeken. Eentje zat bomvol, het was een druk bezocht terras, dus we liepen er op af.”

“No no no! Riepen mensen. Oeps.. dit was waarschijnlijk niet de bedoeling, snel liepen we weer naar de scooter. Tot een man achter ons aan kwam: come back, please! Zei hij. We aarzelden, omdat we besefte dat we een privé bijeenkomst hadden verstoord. Maar de man stond er op.. terwijl we terugliepen naar het terras excuseerden we onszelf aan iedereen die er zat, maar dat was niet nodig. Er werd direct bier voor ons ingeschonken, we kregen een tafel toegewezen met allemaal gezellige mensen en we moesten alle gerechten aan deze tafel proeven (wat een straf). Rijst, vis, groenten, het was er allemaal! En zo lekker, daar kan geen etenstentje aan tippen. Al snel was het tijd om shotjes met iedereen te nemen. Dat was voor Ando niet helemaal de bedoeling, hij moest nog rijden. Maar het was zo gezellig, en het zou onbeleefd zijn om af te slaan. Daar gingen we. En nog een, om de minuut werd er geproost. In de tussentijd werden er van alle kanten foto’s van- en met ons gemaakt. We leken wel beroemdheden! Waar hadden we dit aan te danken? En wie was er jarig? We vroegen het de man die ons terugvroeg op het terras, hij was bovendien de enige die Engels sprak. De lunch was ter herdenking van zijn broer die een jaar geleden op jonge leeftijd om het leven kwam tijdens een motorongeluk, vertelde hij. Het terras waar we zaten, hoorde bij zijn woning. Hoe mooi is het dat ze deze herdenking zo feestelijk vieren? De man die we op dit punt wel onze gastheer konden noemen, Tran, nam ons mee naar binnen. Hier stond een foto van de overleden man gepresenteerd, en we mochten een kaarsje voor hem aansteken. Hierna gingen we terug aan tafel zitten om de lunch af te maken. Tran vertelde ons dat hij in een hotel in de stad werkt en vanavond dienst had. Hij nodigde ons uit om hier te komen eten. We hadden eigenlijk geen keus, bovendien leek het ons ook heel erg leuk. ’19:00 uur, Cherish hotel’ schreef hij voor ons op een briefje. Nadat we iedereen gedag hadden gezegd, gingen we er vandoor om de middag op het strand te spenderen en ons op te frissen voor de avond. Nog geen idee wat we konden verwachten. Wat het ook was, we hadden nu al een topdag gehad.”

“Het was zover, 19:00 uur. We kwamen aan bij een mooi hotel en moesten de lift naar de bovenste verdieping nemen. Hier was het restaurant, waar Tran op ons stond te wachten. Hij zag er heel netjes uit en het restaurant was ook chique. Hij zei dat het voor hem een eer was om ons te verwelkomen. We konden het allemaal niet geloven. Voor hem een eer? Voor ons een eer! We werden direct in Vietnamese klederdracht gehesen om op de foto te gaan. Als koning en koningin zaten we terwijl Tran en een collega naast ons met waaier naar ons aan het wapperen waren. Het was zo grappig, Ando en ik keken elkaar aan en snapte er helemaal niets van. Maar we lieten het op ons afkomen. Hierna mochten we aan tafel, genieten van een zes gangen menu. Elk gerecht was heerlijk en mooi opgemaakt. We vonden het zo lief, dat we het eigenlijk niet konden bevatten. Aan het eind van de avond werd nog eens bevestigd dat dit diner geheel verzorgd was door Tran, als dank. Zoals we vandaag zijn behandeld, is ons nog niet eerder overkomen. Mensen uitnodigen, en geven, zonder iets terug te vragen. Het was zo speciaal! Dit ga ik nooit meer vergeten. Morgen vertrekken we alweer naar Hoi An, ik hoop dat we Tran ooit in de toekomst nog spreken.”

dagboek-van-de-redactie-vietnam-2

Geschreven door Julia Verwijs, het gezicht achter vooraltijdopvakantie.nl. Wil je meer van mij weten? Stuur me dan een verzoekje op Instagram!

instagram-icoon

 

2 gedachtes over “Dagboek van de redactie: de gastvrijheid van Vietnam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s