annerieke-denguevirus

Annerieke liep het dengue virus op in Indonesië en vertelt haar verhaal

Reizen is fantastisch maar soms maak je iets mee dat je even met twee voeten terug op de aarde brengt. Zo overkwam mij een heftige ziekenhuisopname in Jakarta, Indonesië.

De dag die ik nog kan herinneren alsof het gisteren was. Dinsdag 26 mei 2018, we vlogen in de ochtend van Banda Aceh (Sumatra, Indonesië) naar Jakarta (Java, Indonesië). Het was een vroege vlucht en ik had al onrustig geslapen, rare dromen en verhoging. Ik dacht meteen aan een zonnesteek, dus een paar aspirine’s erin, goed drinken en proberen te slapen in het vliegtuig. Eenmaal aangekomen in Jakarta werd de koorts hoger en hoger en bleef ik in mijn bed liggen omdat alles te zwaar was. Slapen, drinken en naar het toilet strompelen ging nog net. Twee dagen lang ging het zo verder, totdat ik op de derde dag wakker werd met rode en witte vlekken op mijn lichaam. Alarmbellen gingen af en we gingen naar het ziekenhuis, wat nogal een onderneming was omdat ik amper op mijn benen kon staan. Ik had geen idee wat ik onder de leden had, maar dit was niet goed. Mijn lijf deed pijn, spierpijn, erg hoge koorts en ik had steken achter mijn oor.

Aangekomen in het ziekenhuis werd ik een rolstoel gezet en werd ik naar de onderzoekskamer gebracht. Daar probeerde ik met handen en voeten uit te leggen waar ik last van had. Engels kon alleen de desbetreffende arts, die mij uiteindelijk behandeld heeft. Meteen werd er bloed afgenomen, daar lag ik dan warm, koud en klappertandend op een té kort bedje [ben namelijk best groot, 1.80 m] in een ziekenhuis in Jakarta. Het wachten op de uitslag leek uren te duren maar binnen een half uur kwamen ze met de diagnose Dengue fever oftewel; knokkelkoorts. Wel eens van gehoord maar geen idee wat het was.

Ik werd meteen opgenomen in het ziekenhuis, er werd een infuus aangelegd en ik mocht niet meer lopen. Er werd op mijn hart gedrukt dat ik moest blijven liggen. Omdat mijn bloed zo verdund was door het virus, kon ik inwendige bloedingen krijgen. Het was dus heftig en dat bleek ook wel, ik heb mezelf nog nooit zo ziek gevoeld. Van één steek van zo’n klein beestje, de verrekte tijgermug. De incubatietijd, tot dat je echt ziek wordt, is 4-7 dagen. Dus ik moest gestoken zijn op het tropische en prachtige eiland Pulau Weh in het noorden van Sumatra. Waar we in een prachtig huisje aan het water, midden in de jungle een week hebben vertoefd.

annerieke-dengue-virus
Het huisje is Pulau Weh, Sumatra waar Annerieke is gestoken door de tijgermug.

Gelukkig was in het ziekenhuis mijn vriend continu bij mij en samen hadden we een privékamer waar hij ook mocht blijven slapen. Hij heeft alles geregeld wat enorm fijn was, iemand die je liefhebt en er voor je is. Mijn zorgverzekering in Nederland was ook heel meelevend, wat een enorme opluchting was zodat ik me daar geen zorgen over hoefde te maken. Ik had wel wat anders aan mijn hoofd namelijk; beter worden! De dagen in het ziekenhuis zijn als een waas aan mij voorbij gegaan.
Mijn lichaam deed steeds meer pijn, mijn voeten en handen zwollen op en rode en witte vlekken verspreidde zich over mijn hele lichaam. Alles jeukte continu en mijn koorts werd alleen maar erger. Slapen in een té klein ziekenhuisbed met een infuus aan je hand is geen pretje! Ik begon mij steeds beroerder te voelen. De ziekteverschijnselen nemen eerst toe voordat je lichaam de antistoffen opneemt en het uiteindelijk beter wordt. Na uiteindelijk vier dagen in het ziekenhuis werd het een beetje rustiger, mijn lijf zag er weer uit hoe het ooit was en ik voelde me, op de enorme moeheid na best oké. Ik mocht nog niet naar ‘huis’ omdat mijn bloed nog niet de juiste waarde had. Maar na vijf dagen in het ziekenhuis mocht ik uit bed, de eerste stapjes weer het echte leven in.

Ik voelde mij gereset, even een halt toe geroepen, een pas op de plaats. Het leven aan mij voorbij laten gaan, terwijl ik doodziek in een onbekend land in het ziekenhuis ligt. Ja er gaan jaarlijks 25,000 mensen dood aan dit virus. Het zet je wel aan het denken, waarom wil ik zo graag reizen? Waarom overkomt mij dit? Maar ik ben er van overtuigd dat alles in het leven een rede heeft, dus ook dit moest ik doorstaan. Hoe erg ik er ook aan toe was.

Dengue virus voorkomen?
Had ik het kunnen voorkomen? Heb ik mezelf een aantal keren afgevraagd en ik kan daar geen antwoord op geven. Het eiland waar ik het op heb gelopen is streng islamitisch, de Sharia wet is daar van kracht dus als vrouw moest je volledig bedekt zijn. Er was daarom geen bloot stukje huid zichtbaar en als ik gezwommen had, want je kan daar prachtig snorkelen, hees ik mezelf snel weer in de kleren. Maar toch moet het daar gebeurd zijn. Hoe goed ik mezelf ook met DEET ingesmeert heb, mezelf bedekt heb met kleding… het is toch gebeurt. Helaas.

annerieke-dengue-virus-2.jpg

Maar ik kijk er met een positieve kijk op terug, het was een bijzondere en helse ervaring. Bijzonder omdat ik verzorgd werd door de liefste Indonesische zusters, die weinig tot niets Engels spraken. Maar die met zoveel liefde mij waste, bloed afnamen, temperatuurde en mijn infuus checkte. Vaak waren ze geïntrigeerd door zo’n grote westerse vrouw. Ze keken vaak met bewondering naar mij. Stelde vertederende vragen over mijn relatie en over mijn leven. Dit maakte de tijd in het ziekenhuis wat dragelijker. Daarnaast drukte de arts mij op het hart dat ik moest blijven eten en drinken, dit zei ze wel 10x op een dag. Ik moest aansterken hoewel ik zo verzwakt was en mijn eetlust helemaal weg was. Ik kan je vertellen: ziekenhuiseten is al niet zo denderend, maar ziekenhuiseten in Indonesië is next-level. Ik heb vaak naar mijn bord met eten gekeken mezelf afvragende wat erop lag. Hoort allemaal bij de ervaring zal ik maar zeggen, maar toen kon ik wel janken. Het was de eerste keer in mijn hele leven dat ik in een ziekenhuis lag. Je begrijpt wel dat ik dit nooit meer zal vergeten, in de positieve en negatieve zin!

Na mijn verblijf in het ziekenhuis van vijf dagen, moest ik het rustig aan doen. Ik  mocht kleine stukjes lopen binnenshuis zoals douchen en naar de toilet. Na nog eens vijf dagen rust mocht ik wat meer ondernemen. Dit was wel even een domper omdat we zoveel plannen hadden, we wilden graag doorreizen maar mijn gezondheid liet het niet toe. Ik voelde mij wel oké, mijn lijf moest weer aansterken maar de moeheid heeft nog lang daarna aangehouden. We moesten onze plannen om verder te reizen uitstellen. Ik moest in plaats daarvan rust houden en aan mijn gezondheid denken. Na uiteindelijk drie weken rustig aan te hebben gedaan, hebben we onze reis weer vervolgd. De volgende bestemming was midden Java, met de trein richting het zuiden om uiteindelijk Jogjakarta te bereiken.

Het was heerlijk om weer op pad te zijn, andere mensen te ontmoeten en weer de mooie dingen van het leven te zien. Kan mijn eerste cappuccino buiten de deur nog goed herinneren. Toch gek dat je de kleine dingen veel meer kan waarderen na zo’n heftige ervaring. Dus vanaf die tijd ben ik mij nog meer bewust van het ontzettende mooie leven dat ik leid! Op naar nog meer mooie herinneringen want het kan zo maar over zijn! En ja, ik ben nu als de dood voor muggen dus smeer mezelf steeds goed in maar ik laat mijn angst niet mijn leven leiden. Zoals het gezegde is: een ongeluk zit in een klein hoekje en geluk in de rest van de wereld!

Geschreven door onze blogger Annerieke ten Haken
Ben je benieuwd waar Annerieke op dit moment is? Bekijk de persoonlijke kanalen van Annerieke en haar vriend!

instagram-icooninstagram-icoon

 

Een gedachte over “Annerieke liep het dengue virus op in Indonesië en vertelt haar verhaal

  1. Annerieke , wat een heftig verhaal, maar jij kan het zo goed en mooi verwoorden. Ik vind het ook bijzonder dat het jou moet overkomen. Prachtig dat je beseft hoeveel kleine dingen waardevol zijn. Je komt het elke dag tegen, maar doordat men teveel met andere dingen bezig bent merk je het niet op.. Vanochtend ontdekte ik een lief briefje onder mijn ontbijt bord van Teus.Ik voelde mij nl niet lekker.
    Annerieke en Jerremy, geniet van jullie bijzondere reizen, in goede gezondheid en veel liefde voor elkaar. Kus Inakora

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s